Tα σημειωματάρια της Ντέμης Κάια καλύπτουν μια δεκαετία, από το 2010 έως σήμερα, ταραγμένης πολιτικής επικαιρότητας και μια περίοδο εσωτερικής ωρίμανσης της καλλιτέχνιδας. Μια εποχή χαώδους υπερπληροφόρησης, συντριπτικών πολιτικών και οικονομικών ανακατατάξεων, σωματικής και ρητορικής βίας την οποία η Κάια υπομνηματίζει και μεταπλάθει σχεδιαστικά, μέσα από ελεύθερους συνειρμούς που συνταιριάζουν εικόνα και κείμενο και έχουν ως επί το πλείστο στο κέντρο τους το γυμνό, σεξουαλικοποιημένο σώμα και το μη ανθρωποκεντρικά ιδωμένο ζώο. Διαθέτοντας άλλοτε τον «πρωταρχικό, άμεσο, καθαρτικό ρόλο του σχεδίου ως έκφρασης της πιο μύχιας αγωνίας, των πιο μύχιων φαντασιώσεων», όπως είχε πει ο Jonas Storsve για τα σχέδια της Louise Bourgeois, και άλλοτε μια βλάσφημη αυθάδεια που θυμίζει ως προς τα μέσα της τον Raymond Pettibon, τα σημειωματάρια της Κάια είναι ένα ανοιχτό έργο που δεν ολοκληρώνεται ποτέ, ένας πίθος από τον οποίον προκύπτουν διαρκώς καινούργιες καλλιτεχνικές ενότητες. Σε κάθε περίπτωση τα σημειωματάρια της Κάια είναι ένα πολιτικό και εσωτερικό ημερολόγιο που όπως σημειώνει ο αρχιτέκτονας και θεωρητικός Θανάσης Μουτσόπουλος «καταγράφει μέρα με τη μέρα, ώρα με την ώρα μερικές φορές, τις εξελίξεις στη νεοελληνική κοινωνία με ιδιαίτερη έμφαση στην ανησυχία για την άνοδο του νεοφασισμού και τη διαφθορά των κρατούντων […] ένα Vagina Dentata, ένα αιδοίο που δαγκώνει. Και δαγκώνει γερά».